الميرزا عبد الله أفندي الأصبهاني ( مترجم : ساعدي )
57
رياض العلماء و حياض الفضلاء ( فارسي )
مىخورد و اين شيخ ، از شاگردان علامه حلى است و تاريخ اجازهء وى در ماه ذيحجه ، سال 728 هجرى قمرى در حله سيفيه بوده است . و ازآنجاكه پارهاى از مواضع اين خط ، از ميان رفته معلوم نيست اين اجازه براى چه كسى ، نوشته شده است و در آغاز آن چنين آمده : « اين كتاب را به نام نهج البلاغة موسوم مىباشد مولاى معظم ، ملك الصلحاء سيد الزهاد و العباد . . . » بر من قرائت كرد . المولى الجليل قاضى معز الدّين حسين بن . . . اصفهانى وى فاضلى دانشور و كاملى مدقق و سخنگستر و معروف به قاضى معز بود كه در اصفهان ، سمت قضاوت و داورى را عهدهدار مىشد و از دانشمندان بزرگ روزگار شاهعباس كبير بلكه اعلم دانشمندان آن زمان به شمار مىآمد . وى ، در همگى فنون بر ديگران برترى داشت و در علم الهى و طبيعى و رياضى استادى ماهر به حساب مىآمد و دانشمندى متدين بود و در امور دينى و ديگر از مراتب شرع محمّدى تعصب خاصى از خود ابراز مىكرد . و نوادگان او تا حال حاضر ، موجود و در اصفهان ساكن مىباشند و حكايتها و تدينى كه در اوقات داورى از وى به ظهور مىرسيد مشهور و زبانزد همه مردم است از جمله ، پيشآمد او با آلوبالوبيك پدر وزير جليل القدر شيخ على خان و ديگر پيشآمد او با شاهعباس ، نقل محافل خردمندان است . قاضى معز ، در سال 1020 هجرى به اتفاق دانشور فاضل سلطان حسين ندوشنى يزدى ، همراه با صدر جليل قاضى خان سيفى حسينى قزوينى ، به